Başka Bir Yer, sokağa dönemeyen dostlarımızın nefes aldığı yer. Zeytin ağaçlarının altında, doğayla iç içe bir alanda köpekler güvende uyuyor, özgürce koşuyor; onlara sevgiyle yaklaşan insanlarla vakit geçiriyor. Bugün burada 50 civarında dostumuz yaşıyor; karınlarını güzelce doyuruyor, tedavilerini yaptırıyoruz.
Neden burası var?
Başka Bir Yer’in doğuş amacı basit: misafir ettiğimiz her dost bir yuvaya kavuşsun ki, açılan yere sokaktan ya da barınaktan başka bir yuvaya ihtiyacı olanı alabilelim. Böylece daha çok canın bir ailesi, bir yuvası olsun.
Yani burası bir son durak değil, bir başlangıç. Kavuşana kadar sığınılan, güvenli bir ara ev.
Burada her dostun bir koruyucu ailesi olabilir
Başka Bir Yer'in iki hedefi var: her dostu bir yuvaya kavuşturmak ve kavuşana kadar her birine bir koruyucu aile bulmak. Koruyucu aile, dostumuz burada yaşarken aylık bakımını üstlenen ailedir; dilerse ziyaretine gelir, birlikte vakit geçirir, onun iyileşmesini ve neşesini yanı başından izler.
Bakım paylaşılabilir de: bir dostun koruyuculuğunu dört kişiye kadar bölüşebilirsiniz. Dört pati, dört pay. Bugün burada yaşayan dostların bir kısmının koruyucu ailesi var; kalanlar sizi bekliyor. Bir tanesi hemen yanda.
Koru, Sev, Kavuştur. Başka bir hayat mümkün!
Alandan kareler
Ziyaret
Dostlarımızın huzuru ve güvenliği için konum bilgisini yalnızca ziyaret planlarken paylaşıyoruz. Ziyaretçilerimizi randevuyla ağırlıyoruz. Köpeklerle gün içinde yürüyüş yapmaya, oyun oynamaya, vakit geçirmeye gelirseniz çok seviniriz. Belki içlerinden biriyle gönül bağı kurar, bir ailenin başlangıcı olursunuz.
Bir araya gelin
Farklı hayatlardan gelip aynı derde odaklanan insanlar olarak Başka Bir Yer’de buluşuyoruz; köpeklerle paylaştığımız bu kıymetli zamanlarda birbirimize bazen destek, bazen çare, bazen de ilham oluyoruz.
Köpeklerle ve bizlerle tanışmak, çocuk ve yetişkin etkinliklerimize katılmak, fikir ve önerilerinizle projelerimize katkıda bulunmak için sizi de bekleriz. Etkinliklerimizi Instagram hesaplarımızdan duyuruyoruz.
Yulaf melek oldu
Yıllar önce, yakındaki bir çiftlikte zincirde yaşıyordu. Zincirini kopardı, sevdiği kapıya, Burcu’ya kaçtı. Geri götürüldü. Yine kopardı, yine geldi. Ailesini kendi seçmişti. Sevgili Burcu da çiftliktekilerle konuşup onu kalıcı olarak yanına aldı; Yulaf bir daha zincir görmedi.
Görevini de kendi seçti: güvenlik amirliği. Herkes uyurken nöbeti o tuttu; kapıdan girdiğinizde sizi ilk karşılayan o olurdu. “Emekli maaşı” dediği, biraz sevgiydi; sevgimizi ondan hiç esirgemedik. Eklem ilacını bile ancak müzik ve dans eşliğinde içerdi.
Nöbetini ilerlemiş yaşına rağmen aynı kararlılıkla, son nefesine kadar sürdürdü. Yulaf artık Gökkuşağı Köprüsü’nün öte yanında. Orada zincir de yok, ağrıyan eklem de. Rahat uyu, güzel kızımız. Nöbetin bize emanet.